మనసున లోకం

 ఇరుకు నాల్గు గోడల గది

నిశ్బబ్దం నాట్యమాడే స్ధలమిది

నిశీధి రంగుని నింపుకున్నది

అమావాస్య సమయమైనది

చంద్రుడ్కి సెలవు దినమిది

చిన్న వెలుగు పురుగు జాడ లేకుంది

కాంతి కిరణం శూన్యమైనది

ఆ చీకటి చిరుతరుణంలో 

ఏ విషసర్పం దాగుందనుకుంటా

బుస్సుబుస్సుమనే శబ్దాలు

తాకుతుంది భయానక‌ శ్రవణమై

ఏ మంచం కిందనుందో

ఏ తుప్పల తీగలలో వుందో

లేక నా ఆలోచనల భ్రమలోవుందో

భయమైతే వేస్తుంది గుండెకు

ఏమి లేదను మాటనే నెమరేస్తూ

చీకటితో చెలిమి కట్టేసా

ఏ వజ్రవైడూర్యాల పోగులున్నాయో

చివరన సూదిపుటంచు 

కాలికి తగిలితే రక్తం దారకడితే

ముళ్ళు అనుకోవాలో 

మణులు అనుకోవాలో

రక్తాన్ని కాంచి ముళ్ళని తలచి

గది అవతటికి విసిరిస్తే

తెల్లారాక తీరిగ్గా యేడవాలా ?

ఆ రక్తమూ వ్యర్దమే 

ఆ రాశులు మాయమే...!

ఏవేవో కదులుతున్నాయి

అవేవో భూతాలేమో

చీకట్లో తెలియట్లే

నా వైపుకు వస్తాయో

నన్నేమి చేస్తాయో

అయినా మనుషల కంటే

మహా చెడ్డవా అవి అంతేలే

ఖాళీ బుర్రకి తోడుగా చీకటి

ఊహలు అట్లే ఉంటాయి

కదిలాడే బల్లులు ఏవో

కరిచేటి నల్లులు ఏవో

నా గదిలో నాతోనే ఉండే

ఈ ఎలుకలు మిడతలు

కొత్తవి కాదుకదా ఈ

చీకటి చిరుమిత్రులు వీరే

ఈ వింత వేళలో

ఓ వెచ్చదనం ఏ మూలనో

ఏ రూపములో తాకినదో

వెతకాలని ఉన్నా

ధైర్యం ఓ ఇంత తక్కువై

కదలక కుదురుగా

కూర్చుంటూ గడిపేద్దాం

ఆలోచించి చూస్తే

ఆ చీకటి నా లోకం

అన్యాయం ఆకలి

ఆ పాముల తీరు

ద్వేషం మోసం

నల్లులు బల్లులు

కష్టం నష్టం

కాలికి తగిలిన రత్నం తీరు

భయం బానిసత్వం

కనిపించని భూతాలు

అసూయ అరాచకం

కోపం పగలు

నాకు తగిలిన వేడితనం

అన్నింటిని తనలో దాచుకుంది

నా ప్రపంచంలో దాగినవాటిమల్లే

ఏ వెలుతురు వచ్చిన

ఏ వేకువ ఉదయించిన

ఏ ఙ్ఞానం కదిలించిన

ఇవ్వన్ని మాయమై

అందమైన చక్కని గదియై

మేరిసే‌ కాంతుల భవనమై

తెరలు తొలగితే స్వర్గమే

నా ప్రపంచం నా మనోలోకం